• NL

'Confrontaties'

En op dat moment zag ik je, stond je even naast me. Je pakte mijn hand en hielp me mijn tranen bedwingen.

Voor het eerst in mijn carrière had ik een patiënte wiens verhaal mij persoonlijk diep raakte. Ik hield me sterk, maar de tranen stonden op meerdere momenten in mijn ogen. Ik pakte haar hand, probeerde het moment iets minder zwaar te maken. Nadat haar tranen zijn gedroogd, zeg ik dat ik zo terug ben. Ik haast me naar de wc, waar ik mijn eigen tranen de vrije loop laat. Ik kijk naar mezelf in de spiegel, mijn ogen rood en waterig. Ik voel me weer even zoals acht jaar geleden, toen je tussen mijn vingers door glipte, waardoor ik nog iedere dag een leegte voel. Te bang om het te zeggen tegen mijn collega van de afdeling waar ik net vier dagen werk, droog ik mijn tranen en slaak een diepe zucht. Ik hoor mijn vader in mijn hoofd, zoals hij al meerdere keren tegen me zei: ‘Even je schouders eronder, meissie’.

Ik denk aan wat hij heeft meegemaakt, hoe ik hem terugzie in mijn patiënte. De grond onder je voeten weggemaaid, je wederhelft van je weggetrokken. Hoe ik op vijftienjarige leeftijd nooit echt bezig was met wat hij nou voelde, te druk met mijn eigen gevoel. Ik zie je voor me, met je mooie gezicht en je waanzinnige lach, mijn eigen lach. De lach die ik zoveel keren heb mogen zien, maar waar ik nooit genoeg van heb kunnen genieten.

Ik wist dat mijn werk op de longafdeling confronterend zou zijn. Dat het soms pijn zou doen. Ik was ervan overtuigd dat ik het aan kon, na acht jaar. En ja, dat kan ik. Maar oh, wat zijn de randjes soms scherp en wat snijden ze soms diep. En juist dit is precies wat mijn werk menselijk maakt, wat ervoor zorgt dat ik met mijn patiënten mee kan leven, wat mij een goede verpleegkundige maakt.

Levenservaring is iets wat geen enkele opleiding je kan leren, wat geen leraar je kan bijbrengen. Het maakt je tot wie je bent, het breekt je soms. En soms is dat goed. Soms is dat wat je nodig hebt om even met beide benen op de grond te komen.

Dus pak die levenservaring, neem het mee op de achtergrond. Het is geen zwakte, het maakt je sterker dan ooit. Iets dat ik geleerd heb door de jaren heen. Er is niets krachtiger dan echt te begrijpen wat iemand voelt, dan de pijn even te kunnen verzachten. Er is geen handleiding die je vertelt hoe je omgaat met verlies, je krijgt er geen boekje bij. Dus hoe mooi is het dat ik, ik als verpleegkundige in spé een verschil kan maken en iemand mee kan geven wat ik heb geleerd? Dat tijd niet alle wonden heelt, maar sommige wonden een leven nodig hebben om te genezen. En dat dit ook prima is. Dat we moeten genieten van het leven, want het is zo vergankelijk. Dus koester het!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

'Kersvers'

vrijdag 16 maart

‘Ik kan niet meer’, zuchtte ze terwijl ze in mijn hand kneep. Ze keek me aan en ik zag dat er een traan over haar wang rolde. Ik stond naast haar, wreef over haar onderarm en gaf haar een slokje limonade. Ik probeerde haar te steunen waar nodig, vertelde dat ons lichaam meer aankan dan wij denken, maar dat dit méér dan topsport is.

De arts kwam binnen, deed haar onderzoekjes en tot mijn verbazing zei ze enthousiast dat het al zover was. Ik voelde mezelf een beetje zenuwachtig worden, dit was voor mij onbekend terrein.

Haar man kwam naast haar staan, terwijl ik naast de verloskundige ging staan en mee keek met wat zij deed. De verpleegkundige moedigde haar aan om te persen. Haar man hield haar hand vast, terwijl zij een van de zwaarste prestaties uit haar leven leverde.

Ik keek mee terwijl er een knipje werd gezet en nog geen tien seconden later kwam er een prachtig mannetje ter wereld, met alles erop en eraan. De pijn ging over in tranen van intens geluk. Ik heb me zo’n zes keer om moeten draaien omdat de tranen in mijn ogen stonden.

De vader wil de navelstreng niet doorknippen, dit vindt hij een eng idee. De verloskundige draait zich naar mij en zegt: ‘Nou, aan jou de primeur!’. Ik trek mijn handschoenen aan en knip de zachtblauwe, geleiachtige streng door, makkelijker dan ik had verwacht.

Het begin van een nieuw leven is een van de meest wonderbaarlijke dingen die ik ooit heb mogen zien. De kraamvrouw bedankt mij voor mijn goede hulp, en ik zeg dat ze het toch echt zelf heeft gedaan. Ik neem afscheid van de kersverse vader en moeder en met kriebels in mijn buik loop ik de afdeling af.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

'Lot uit de loterij'

donderdag 21 december

Tijdens mijn dagdienst droeg ik zorg voor een oudere man die ’s middags een operatie had. Ik hielp hem met douchen, verschoonde het bed, gaf de medicatie enzovoort. Dit allemaal met een gezellig praatje tussendoor. Het viel mij al gauw op dat hij wel van een grapje hield, dus we hebben behoorlijk gelachen, ook met de andere patiënten op zaal. 
Ik liep zo nu en dan binnen en zorgde ervoor dat meneer en zijn buren niets te kort kwamen. Aan het einde van de middag zei meneer tegen mij: ‘Ik weet niet of je een vriend hebt, maar zeg maar tegen hem dat hij zuinig op je moet zijn, want jij bent een lot uit de loterij’

De dag erna stond ik weer op zaal en mocht meneer naar huis. Zijn vrouw kwam hem ophalen, en toen ik afscheid wilde nemen zei ze: ‘oh, jij bent het lot uit de loterij! Hij heeft me alles al over je verteld!’. 

Een van de allermooiste dingen van mijn werk vind ik dat ik soms het verschil kan maken in iemands dag. Daar doe je het toch voor? 

'They may forget your name, but they’ll never forget how you made them feel'. 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

'Verpleegkundige zijn'

dindsdag 19 december

‘Respect voor wat jullie doen, hoor. Ik zou het niet kunnen’. Iets dat ik vaker heb gehoord, iets dat we denk ik allemaal weleens hebben gehoord. Toch denk ik dat veel mensen ons werk wel zouden kunnen doen, als ze het maar zouden doen. Het is het mooiste vak ter wereld, ik blijf erbij. We hebben het allemaal in ons.

Verpleegkundige zijn gaat niet om cijfers of diploma’s. Het gaat om zorgen voor mensen tijdens hun meest kwetsbare momenten, onvoorwaardelijk, tijdens goede en slechte tijden. Door dik en dun. Het gaat om soms even jezelf opzijzetten, voor iemand vechten, iemand vast kunnen houden, maar ook los kunnen laten.

Wanneer een patiënt me in een week tijd drie keer vertelt dat hij me zo dankbaar is omdat ik mee ging met zijn onderzoeken. Wanneer een patiënt me vertelt over de meest donkere momenten uit zijn bestaan, zijn ziel aan me blootlegt. Wanneer een patiënt zijn vertrouwen in mij uitspreekt, vertelt dat ik slagvaardig ben en zeker wel op de ambulance (mijn droom) ga komen. Wanneer ik de familie van een patiënt en de patiënt zelf gerust kan stellen. Wanneer ik de pijn of het verdriet weg kan nemen. Op deze momenten weet ik waar ik het voor doe, maakt mijn hart een sprongetje en zweef ik de dag door.

Hoe vaak staan we nu precies stil bij het feit dat het leven zo vergankelijk is, dat niets vanzelfsprekend is? Niet alleen onze patiënten, maar ook wijzelf worden beter van het werk dat we doen. Ons werk creëert bewustwording, zodat we alles uit het leven kunnen halen. Zodat ik later, mocht ik ooit patiënt zijn, een jonge leerling verpleegkundige kan vertellen dat ze alles uit het leven moet halen, omdat het leven zo vergankelijk is.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

'Lippenstift'

maandag 18 december

‘Lieverd, waarom doe jij dit werk?’ vraagt ze me, terwijl ik haar samen met mijn collega van de po help en haar daarna verzorg. Ik kijk mijn collega aan, alsof ik niet helemaal begrijp wat ze bedoelt. Ik vraag wat ze hiermee precies bedoelt.

‘Je bent zo’n mooie meid met je rode lippen, dan wil je dit soort vieze klusjes toch helemaal niet doen?’. Ik grinnik in mezelf en denk even na. ‘Wat heeft dat te maken met het werk dat ik doe? Ik zou niets liever willen’, antwoord ik. ‘Daar geloof ik niets van, je zou gewoon in de Douglas kunnen werken, met lekkere parfummetjes, make-up enzovoort’. ‘Dus als ik geen make-up zou dragen zou ik dit werk wel kunnen doen?’ zeg ik lachend. Mijn collega, die toevallig geen make-up op heeft, lacht en zegt: ‘net als ik!’. We lachen met zijn drieën.

Toch hoor ik de twijfel hardop als ik opgemaakt, met lippenstift op, vrolijk een kamer inloop. Ik merk dat ik mezelf meer moet bewijzen, omdat beauty en brains blijkbaar niet samen kunnen gaan. Des te meer hou ik ervan om mezelf te laten zien en patiënten zo goed mogelijk te helpen.

Aan het einde van de avond neem ik afscheid van een patiënt die de dag erna naar huis gaat. Hij wenst me succes met de rest van mijn opleiding, en zegt: ‘en die ambulance, daar kom jij wel op. Je bent zo slagvaardig en maakt je niet zo snel druk’. Ik loop de kamer uit, mijn lippenstift nog altijd even rood, en mijn hart maakt een sprongetje. Gelukt. 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

'Kennismaking'

donderdag 14 december 2017

Mijn naam is Melissa en ik ben student verpleegkunde. Ik werk al een aantal jaren in de zorg en maak de meest bijzondere dingen mee, die mooie verhalen en anekdotes opleveren. Mooi, maar soms ook hartverscheurend. Vrienden, familie en kennissen vragen mij regelmatig hoe het gaat met mijn opleiding, mijn werk en wat mijn ervaringen zijn. Volgende week geef ik je een kijkje (#takeover op Facebook en Instagram) in het leven van een leerling verpleegkundige. Op deze manier is het net of jij naast mij in het witte pak loopt, terwijl ik doe wat ik het liefste doe: mijn leven wijden aan de zorg en zorgen voor mensen die dit nodig hebben. Kijk je mee?

Laatst bezochte pagina's

U bent hier: Leerling verpleegkundige Melissa blogt