'Ik dacht dat mijn slik- en passageklachten kwamen doordat er iets weggebrand moest worden, zoals een poliep. Aan kanker heb ik geen moment gedacht.' Voor Bouke de Boer kwam de diagnose slokdarmkanker dan ook volledig onverwacht. Alsof dat nog niet genoeg was, ontdekten artsen tijdens het onderzoek ook een groot aneurysma in zijn buikslagader. 'Achteraf ben ik zelfs dankbaar dat de kanker is ontdekt. Anders had ik misschien nooit geweten dat ik ook een levensgevaarlijk aneurysma had.'
Een onverwachte diagnose
Bouke kreeg last van slikklachten en werd door zijn huisarts doorgestuurd voor een gastroscopie. Hij verwachtte een relatief eenvoudige behandeling. In plaats daarvan kreeg hij te horen dat hij slokdarmkanker had.
'Dat zag ik totaal niet aankomen. Mijn vrouw en ik reden naar huis en maakten eigenlijk meteen een afspraak met elkaar: we gaan dit samen doen.'
Na aanvullende onderzoeken bleek dat de kanker niet was uitgezaaid. Wel ontdekten de artsen iets anders: een aneurysma dat snel geopereerd moest worden. 'Dat was misschien nog wel onverwachter dan de kanker zelf.'
Een moeilijke start
De eerste kennismaking met de oncologische zorg verliep niet zoals Bouke had gehoopt. Hij moest lang wachten en miste aandacht en persoonlijk contact tijdens zijn eerste gesprek.
'Juist als je zo'n diagnose krijgt, heb je behoefte aan iemand die even echt contact maakt. Dat miste ik.'
Zijn casemanager zag zijn teleurstelling en ging het gesprek met hem aan. Daarna kwam hij terecht bij MDL-arts (met aandachtsgebied GE-oncologie) Liesbeth Kager. 'Zij luisterde wél. We raakten echt met elkaar in gesprek. Dat maakte een wereld van verschil.'
Bouke besloot uiteindelijk zijn behandeling voor de slokdarmkanker in het Antoni van Leeuwenhoek te laten plaatsvinden. Voor de operatie aan zijn aneurysma bleef hij onder behandeling in Noordwest.
Persoonlijke aandacht maakt het verschil
Vooral de gesprekken met de vaatchirurg zijn hem bijgebleven. 'Zijn eerste woorden waren: "Uw leven staat waarschijnlijk behoorlijk op zijn kop." Dat was precies wat ik nodig had. Hij zag niet alleen de patiënt, maar ook de mens.'
Ook tijdens de rest van zijn behandeling maakte persoonlijk contact voor hem het verschil. ‘Oog hebben voor wie ik ben. Dat zijn soms kleine momenten, maar ze betekenen ontzettend veel.'
Herstellen kost tijd
Na de behandelingen kreeg Bouke te maken met ernstige vermoeidheid, duizeligheid en later ook hartklachten. Uiteindelijk bleek hij boezemfibrilleren te hebben en loopt hij inmiddels ook bij de cardioloog.
'Ik moest accepteren dat herstellen veel langer duurde dan ik had verwacht. Mijn energie is kostbaar geworden.'
Hij leerde zijn dagen anders in te delen. Minder haasten, meer rust nemen, ademhalingsoefeningen doen en goed luisteren naar zijn lichaam. 'Ik ben iemand die altijd doorgaat. Nu leer ik steeds beter om af en toe bewust te vertragen.'
Leven met vertrouwen
Bouke werkt al jarenlang als NLP-coach en begeleider. Zijn manier van omgaan met ziekte sluit daar volgens hem op aan.
'Ik ben niet gaan vechten tegen de kanker. Ik probeer te kijken: wat vraagt dit van mij? Dat geeft mij rust.'
Hij voelt zich daarbij sterk gesteund door zijn vrouw Dorien. 'Vanaf het eerste moment zei ze: we gaan dit samen doen. Dat is altijd zo gebleven.'
Een boodschap voor anderen
Als hij één advies mag geven aan andere patiënten, hoeft hij daar niet lang over na te denken.
'Neem jezelf serieus. Blijf vragen stellen als iets niet duidelijk is en durf aan te geven wat je nodig hebt. En probeer het niet alleen te doen. We hebben allemaal mensen nodig die een stukje met ons meelopen. Juist in een periode waarin alles onzeker is, maakt echt contact het verschil.'